Мин – махсус хәрби операциядә катнашучының әнисе, почтальон булып эшлим.
Көндәлек тормышта төрле хәлләргә юлыгарга туры килә. Район газетасы аша социаль яклау бүлегенең компенсация түләүләре буенча белгече Ольга Пудихинага чын күңелдән рәхмәтемне җиткерәсем килә.
Ул көнне мин үз мәсьәләләрем белән социаль яклау бүлегенә килгән идем. Борчылулардан һәм җыелган арыганлыктан кинәт кенә хәлем начарланды. Бу авыр минутларда социаль учреждение хезмәткәре Ольга Пудихина янымда булды. Ул миңа үз хәлемә килергә ярдәм итте: су алып килде, утыртты, тынычландырыр өчен кирәкле сүзләр тапты. Аның игътибарлылыгы һәм профессиональлеге аркасында мин килгән хәлсезлекне җиңә алдым.
Хәлем яхшыргач, мин социаль яклау бинасыннан үз мәсьәләмне хәл итеп кенә түгел, ә зур рәхмәт хисе белән чыгып киттем.
Бу очрак мине тагын бер кат гади хакыйкатькә инандырды: янәшәбездә гаҗәеп игелекле һәм ярдәмчел кешеләр яши. Безне, уллары бүген Ватанны саклауда булган әниләрне беркайчан да ялгыз калдырмаячаклар. Ә социаль хезмәткәрләр – алар аерым бер кешеләр. Алар – үз эшенең чын осталары, алар үзләрен законнарны камил белүдә һәм дәүләт хезмәтләре күрсәтүдә генә түгел, ә гади кешелеклелектә дә күрсәтәләр.
Хөрмәт белән, Рәмзия Королева.
Нет комментариев