Павел Ильин: “Мин тынлыкка күнегәм”

Без Емелькино мәктәбендә герой-якташыбыз истәлегенә мемориаль такта ачу тантанасында репортаж төшергән вакытта анда катнашкан яшь, зифа буйлы, хәрби киемле егет безгә таныш булып тоелды.

Архив язмаларын карап, без өлешчә мобилизация чорында хәрби хезмәткә чакыру кампаниясе көннәрен искә төшердек. Әйе, бу ул иде — Павел, безнең сюжет геройларының берсе. Ул чакта ике яшь егет үзләрен тыйнак тоттылар, сорауларга төгәл җавап бирделәр, ләкин без, ана кешеләр буларак, аларның дулкынлануын һәм каушавын тойган идек. Павел да безне таныды.

—СВО башланганда, мин Чаллыда складта кладовщик булып эшләдем, буш вакытымда дусларым белән волейбол уйнадым. Артта армия һәм Түбән Новгород өлкәсендәге артиллерия ракета гаскәрләрендә хезмәт елларым бар иде. Өлешчә мобилизация игълан ителгәч, мин теләсә кайсы вакытта шалтыратырга мөмкин булуларын аңлый идем, — дип искә алды Павел. – Җыеннар бик тиз үтте. Без билгесезлеккә киттек. Казан янындагы танк полигонында ай ярым әзерлек — һәм декабрь уртасында безне Донецк юнәлешенә озаттылар. Миңа Казанда ук «Интеллигент» позывнойлы булырсың, диделәр.

Беренче хәрби чирканчык

2022 елның 28 июнендә ул беренче хәрби чирканчык ала. Бүлекчә оборонаның икенче линиясендә тора, бурыч – техниканың алга китүенә юл куймау. Ул көнне дошман һавадан һөҗүм ясый. Дүрт хезмәттәше һәлак була. Павел беренче тапкыр үлемне якыннан күрә.

– Безне позициягә китергәч, өч тәүлек йокламадык. Тирә-юньдә атыш – кем атканын аңламыйсың: үзенекеләрме, әллә дошманмы. Аннары ияләшә башладык, яраклашырга өйрәндек. Иң мөһиме – приказларны үтәү. Мине догалар коткарды – минем әбием һәм әнием бик динле, бөтен гаилә минем өчен догада булды, – ди Павел. – Мин үзем дә гыйбадәт кылдым. Ә тагын... мин тынлыкка бик озак ияләштем. Әлегә кадәр кискен тавышлардан — хәтта газон чапкыч тавышыннан да сискәнеп китәм.

Яралану һәм кайту

Кыш көне аны штурм батальонына күчерәләр. Беренче сугышта ук аның ике аягы да җәрәхәтләнә. Иптәшләре аны сугыш кырыннан алып чыгалар, беренче ярдәм күрсәтергә һәм кыр госпиталенә эвакуацияләргә өлгерәләр. Башта Ростов, аннары Санкт-Петербург госпиталендә дәвалана, аяклары гипста була, култык таякларында беренче адымнар ясый, тернәкләнү озакка сузыла. Хәзер ул тулысынча тернәкләнү һәм яңа тормыш башлау өчен хәрби бурычтан китүгә документлар көтә.

Павел батырлык турында кычкырып әйткән сүзләрне яратмый. Сугышларның нечкәлекләрен сөйләми, бары: «Тиешлесен эшләдем», – ди.

Ул Чаллыга кайту, тормыш кору өчен үзенең мәхәббәтен очрату турында хыяллана. Анда аны туганнары һәм дуслары көтә.

–Һәрнәрсәнең үз вакыты бар, — дип елмая Павел. – Бу сугыш мәңгегә минем белән калачак. Кайвакыт төшкә керә. Ләкин хәзер иң мөһиме — тернәкләнергә һәм алга таба яшәргә.