Геройлар безнең йөрәкләрдә яши

Минем бабай – Дмитриев Владимир Александрович, миңа әтисенең тормышы турында сөйләде. Безнең гаиләбез герое – карт бабам Дмитриев Александр Тимофеевич. 

1927 елның 7 гыйнварында Атлашкино авылында (хәзерге Савгач авылы) туып, Александр Тимофеевич крестьян тормышының бөтен авырлыгын кечкенәдән үк татып үсә. Аның унбер балалы гаиләсе коточкыч сугыш елларын кичерә. Гаиләдә алты бала ачлыктан үлә. Бу сынаулар минем бабамның холкын чыныктыра, аны тормышның кадерен белергә һәм иң авыр хәлләрдә кеше булып калырга өйрәтә. 

1945 ел башында хезмәткә чакырылгач, аның Владивостокка билгеләнгән урынга бару юлы чын сынау була. Бер ай товар вагонында ач килеш һәм уңайлыкларсыз бару теләсә кемне сындыра алыр иде, ләкин минем бабамны түгел. Аның эчке көче һәм бурычка тугрылыгы бөтен авырлыкларга да түзәргә ярдәм итә. Бөек Ватан сугышында, Япон сугышында катнашу, ә аннары җиде ел Тын океан флотында өлкән матрос булып хезмәт итү – болар барысы да ул үтәлгән бурыч хисе белән сөйләгән тормыш битләре. 

Бигрәк тә аның туган нигезенә кайту тарихы дулкынландыргыч. Авыл советына хат язган туганнарының тырышлыгы аркасында гына Александр Тимофеевич, ниһаять, туган ягына әйләнеп кайта ала. Һәм монда да ул яңадан үзенең холкына хас булган иң яхшы сыйфатларны –  хезмәт сөючәнлек, җаваплылык һәм игелек күрсәтә. Төзүче, бригадир, ферма мөдире булып эшләп ул авылдашларының ихтирамын яулый.

Карт бабамның гаилә тормышы – аерым тарих. Аның балалары, әтисенең иң яхшы сыйфатларын алып, лаеклы кешеләр булып үскәннәр. 

– Безне ул җәза биреп түгел, ә бары тик мәхәббәт һәм сабырлык белән  тәрбияләп, чын көчнең кырыслыкта түгел, ә зирәклектә һәм яхшылыкта икәнен күрсәтте, – дип сөйләде миңа бабай. 

Бүген мин, аның сугышчан бүләкләрен карап, һәр медальнең – тимер кисәге генә түгел, ә гади солдатның батырлыгы һәм каһарманлыгы билгесе булуын аңлыйм. Ул да, миллионнарча Совет сугышчысы кебек үк, безнең Җиңүне яулаган. Бу искиткеч кешенең 1986 елның февралендә, нибары алтмыш яшендә вафат булуын аңлау аеруча аяныч.

Карт бабамның тормыш тарихы мине мөһим нәрсәгә: каһарманлык хәрби батырлыкларда гына түгел, көндәлек тормышта да – намуслы хезмәттә дә, якыннарымны кайгыртуда да, теләсә нинди шартларда кешелек дәрәҗәсен саклый белүдә дә булуына төшендерде. Мин гаиләмдә шундый кеше булуы белән горурланам, аның турындагы истәлекне сакларга вәгъдә итәм, бу тарихны балаларыма һәм оныкларыма да тапшырачакмын. Хәтерлибез икән –  каһарманнарыбыз безнең йөрәкләрдә яшәячәк.