Газета җәмгыятьтә тотрыклылык хисе һәм иртәгесе көнгә ышаныч бирә

Сугыштан соңгы 1950 ел. Педагогия училищесына Зоядан башка якынтирә авыллардан бер генә иптәш кызы да укырга керә алмаган, ә Нурлат районы чигендә урнашкан Федоровка поселогыннан унөч яшьлек кыз Аксубайга ялгызы гына укырга йөрергә курыккан. Әнисе дә, кызын юлга озаткан саен, борчылып кала. Юлда төрле хәлләр булырга мөмкин. Ул елларда юл уңаенда машина очрау турында сүз дә булырга мөмкин түгел, хәтта атнага бер тапкыр ат белән озатучы кеше дә булмый.

Зояның әтисе Бөек Ватан сугышының беренче елында хәбәрсез югала, бистәдә ир-ат җенесеннән башка туганнары булмый. Педучилище директоры Зояны калырга үгетли.

– Ташламаларың бар, син фронтовик кызы, – дип күндерергә тырыша кызны. – Синең, бигрәк тә математикадан, уңышларың күз алдында.

Шулай да, шартлар аңа укуын ташларга мәҗбүр итә. Зоя колхозда эшли башлый. Укытучы һөнәре турындагы хыялы томан кебек таралып юкка чыга. Вакыт уза, ул үзенең язмышын авылдашы Геннадий Галкин белән бәйли. Тыйнак егет Зояның күңелен тормышка җитди карашы белән яулый. Беренче тәэсирләр кызны алдамый. Гомер буе ире хатыны өчен ышанычлы һәм тугры юлдаш, алты бала өчен кайгыртучан әти була.

– Әтигә колхозда иң җаваплы участокларны ышанып тапшыралар иде – ул бригадир булып эшләде, ферма, ындыр табагы белән мөдирлек итте, – дип сөйли Галкиннарның өлкән улы, Аксубай «Сельзохтехника» оешмасының ветеран-йөртүчесе Анатолий Галкин. – Мин аның беркайчан да нәрсәдән дә булса канәгать булмавын хәтерләмим, ул һәрвакыт эштә, һәрчак мәшгуль иде, без аны бик сирәк күрә идек, ул эш дип янды. Әти чын коммунист иде. Кызганыч, бик яшьли – кырык тугыз яшендә дөньядан китте.

Күп балалы ана башта «Победа», аннары исеме үзгәртелгән «Дружба», соңрак «Верный путь» колхозларында төрле эшләрдә эшли. Аның хезмәт стажы – 40 ел.

– Утыз елдан артык ялгыз яшәсәм дә, мин үземне бәхетле дип саныйм, – ди Зоя Федоровна. – Балаларым бик мәрхәмәтле, күршеләрем дә бик әйбәтләр, гомеремне туып үскән төбәктә яшәп үткәрдем. Ә бу бик мөһим. Көн саен авылдашларымның берсе булса да хәлемне белергә керә. Балалар да күңелсезләнергә ирек бирмиләр. Төрле шәһәрләрдә яшәсәләр дә, мизгел эчендә барысы бергә җыелалар. Унбер оныгым һәм унике оныкчыгым әби дип өзелеп торалар. Барысы да мине кайгыртып яшиләр. Менә бу ялларда да ике көн эчендә бакчаны яңа койма белән әйләндереп алдылар. Хат ташучы район газетасын алып килә, ул минем өчен сулар һава кебек. Безнең гаилә беркайчан да район газетасын алдырмый калмады. Газета миңа бүген дә җәмгыятьтә һәм тормышта тотрыклылык хисе, иртәгесе көнгә ышаныч бирә.